Saffraan – cultuur & traditie van het rode goud

Een specerij met een lange reis

Saffraan, vaak het rode goud genoemd, heeft eeuwenlang een bijzondere plek gehad in de cultuur van de Middellandse Zee. Oorspronkelijk kwam het vanuit het Midden-Oosten naar Europa, meegenomen door Arabische handelaren. Vanaf de middeleeuwen werd saffraan ook in Sardinië verbouwd – vooral in de dorpen Mamoiada en San Gavino – waar het uitgroeide tot een ingrediënt dat feest en verfijning symboliseerde.

In Nederland verscheen saffraan al in de 16e eeuw, vooral in de keukens van de gegoede burgerij en bij religieuze gelegenheden. Het werd gebruikt om brood en gebak te kleuren, en zelfs in medicijnen vanwege de vermeende geneeskracht. Hoewel het later uit de dagelijkse keuken verdween door de hoge prijs, leeft saffraan nog steeds voort in feestelijke gerechten, van luxe sauzen tot zoete lekkernijen.

Sardijnse saffraan: een symbool van trots

Op Sardinië is saffraan meer dan een smaakmaker. Het is verweven met het ritme van de seizoenen en het dorpsleven. Elk jaar in de herfst verandert Mamoiada in een zee van paarse bloemen. Families oogsten samen de tere stampers van de Crocus Sativus en dragen zo tradities over van generatie op generatie. Het gebruik van saffraan in risotto, pasta en zelfs brood staat symbool voor gastvrijheid en verbondenheid.

Wil je weten hoe saffraan wordt geteeld en waarom die van Mamoiada zo bijzonder is? Lees het Productverhaal saffraan